‘De Italiaan’

De eerste schoolweek is altijd weer een enorme opgave. Denk o.a. aan roosters waar je absoluut niet blij mee bent. Je moet te vroeg beginnen, hebt te veel tussenuren of zit tot te laat op school. De vrije dagen waar je op hoopte zitten er ook niet tussen. Mijn rooster was een combinatie van de eerste drie factoren en twee vrije dagen. Met die vrije dagen was ik erg te stellen, maar met drie dagen van tien tot zeven op school zitten minder. Vooral wanneer je er dagelijks nog vijf tussenuren gratis bij krijgt. Aan het eind van deze dagen kon je me wegdragen. Ik werd zelfs een ochtend wakker met een kater van zes biertjes. Kom op zes biertjes, hoe kan dat? Ik ben een van de mensen die zelden katers heeft en dat komt niet omdat ik zo weinig drink.

Maar zoals bijna altijd: elk nadeel heeft zijn voordeel. Het voordeel van deze tussenuren was voor mij dat ik sommige van mijn medestudenten aardig heb leren kennen. Zo heb ik te veel biertjes met ze gedronken tijdens de introdag terwijl ze toch echt voor het Propedeuse jaar bedoeld zijn. Tijdens dit drinkfestijn heb ik ontdekt met wie ik lekker kan praten over kleding, bij wie ik moet zijn voor de mooiste feestjes en roddelen over de nieuwe ( te jonge?) hotties op school. Feit blijkt dat je naar dezelfde feestjes gaat (waarom heb je elkaar dan nog nooit gezien?) en op dezelfde types valt. Zo hebben we o.a. een jongen met Justin Bieber kapsel gespot(trust me, ik heb niks met JB) en de meest goddelijke godheid ooit. Hij kreeg al snel de bijnaam “de Italiaan” zonder te weten of hij ook daadwerkelijk van Italiaanse afkomst is. Maandag hadden we ‘de Italiaan’ tijdens de biertjes voor het eerst gespot en donderdag zagen we hem pas weer. Een medestudent zag hem als eerst, alleen dacht ik dat het om zomaar een hottie ging en niet om ‘de Italiaan’. Met het excuus dat ik nog niet helemaal wakker was. “Die met die blauwe broek?” zei ik dan ook iets te hard. Gelukkig stonden er ook nog een hoop mensen met spijkerbroeken (ook blauw) in de gang dus hij keek niet om. Een paar uur later kwamen we hem weer tegen van nog dichterbij. “Van dichterbij is hij echt goed te doen.” zei ik vol enthousiasme. “En je weet zeker dat hij dat niet gehoord heeft?” Aldus de reactie van mijn medestudent. Ach, tactisch zijn is nooit mijn sterkste kant geweest.
We konden onze lol niet op want een paar tussenuren later zagen we ‘de Italiaan’ buiten roken (minpuntje) met een horde meisjes om zich heen ( niet geheel onbegrijpelijk). Wij konden het niet laten om stiekem als een stel puberende scholieren hem subtiel op de foto te zetten. Na de foto’s concludeerde we dat het tijd was voor een nieuwe bijnaam want ‘De geile Italiaan’ past beter bij hem. En nee deze foto’s ga ik niet met jullie delen, om het simpele feit dat ik geen idee heb wie precies mijn blog lezen.